''2016 yılına damgasını vuran dizi; Stranger Things''
Hollywood'un senaryo bakımından kısır döngüye girdiği bu dönemde , Stranger Things ve Westworld dizileri bizim için müthiş alternatif yapımlar oldu diyebiliriz.
Dizilerin kadroları , Hollywood yapımlarını aratmayan oyunculardan oluşuyor ve çekimleri film kalitesinden bir basamak dahi altta kalmıyor.
Stgranger Thinks
Yaratıcı ; Duffer Kardeşler
Oyuncular ; Winona Ryder, David Harbour, Finn Wolfhard, Millie Bobby Brown, Gaten Matarazzo, Caleb McLaughlin, Cara Buono, Natalia Dyer, Joe Keery, Noah Schnapp
''Kaybolan arkadaşlarını arayan üç küçük çocuk ve onlara yardım eden doğaüstü güçlere sahip bir kız..''
Dizinin konusunu arattığınızda karşınıza çıkacak cümle tam olarak bu oluyor.
İlk olarak yapımın kadrosuna göz atalım. Benim görüşüm , yapımın bu kadar olumlu eleştiri almasında en önemli faktörlerden biri oyunculuklar.
Üstü kapalı başrol diyebileceğimiz iki önemli rolde Winona Ryder ve David Harbour yer alıyor. Özellikle Winona Ryder'i görmek oldukça güzeldi. ''Night on Earth'' ve ''Girl, Interrupted'' filmleri , onun oyunculuğunun ispatı olarak sayılabilecek yapımlar. Diğer taraftan , tumblr gibi sosyal medya platformlarında onun replikleri kol gezerken , Black Swan'ı saymazsak , uzun zamandır kendini geniş kitlelere gösterme fırsatı bulamıyordu.
Joyce Byers karakteri ile izleyenlerden tam not almayı başarıyor. Sekiz bölümden oluşan dizinin ilk sezonunu ilk 4 ve son 4 olarak iki bölüme ayırmamız konu ve gidişat bakımından doğru olacaktır.
İşte 'ilk 4' bölümün yıldızı Joyce Byers karakteri ile Winona Ryder oluyor. Sizi merakta bırakan ve strese sokan tüm hikaye onun başından geçiyor.
'Son 4' bölümde ise direksiyonu David Harbour devralıyor. Suicide Squad'ı saymazsak onunda son dönemde rol aldığı elle tutulur bir yapım bulunmuyor.
Diziyi izlemeden önce bu isim riskli gibi gözükebilir fakat hikayede sırıtmadan durması açısından 'güvenilir mi' sorusuna Harbour , oyunculuğu ile bize cevap veriyor.
Yapımcıların aldığı risk , mükemmel bir uyum ile geri dönüş yapıyor. Alt metinlerde onun karakteri olan Jim Hopper'ında hayatına göz atma fırsat yakalıyoruz.
Gelelim olayın merkezindeki beş çocuk karaktere. Bu karakterleri rahatlıkla iki bölüme ayırabiliriz. Ön planda 'doğaüstü' güce sahip kız ve ona yardım etmeye çalışan Mike! Diğer tarafta ise onların ekibini oluşturan karakterler.
Yapımın konusu gereği 'kız' karakter daha ön planda kalıyor fakat hikayenin akışı bakımından Mike karakteri olayı sırtlıyor desek yanlış olmaz sanırım. Diğer çocuklar bir adım geri planda olmasına rağmen olaylara sempatiklik ve espri katma konusunda oldukça yetenekliler.
Millie Bobby Brown , daha önce beş yapımda toplam 12 bölüm rol almış , sahne tozu yutmuş bir oyuncu. 2004 doğumlu bu genç yeteneğin , benzerleri gibi olmaması , karaktere yapışıp kalmadan , ilerleyen zamanlarda farklı işlerde kendini göstermesini diliyoruz. Yüz ifadelerini oldukça etkili kullanan Brown , yetenekli oyuncu adayları listesinde üst sıralarda bulunuyor.
Finn Wolfhard ise bir kısa filmi saymazsak The 100 ve Supernatural yapımlarında birer bölüm rol almış , daha deneyimsiz bir oyuncu denilebilir. Ancak 2002 doğumlu genç arkadaşımız , yapımdaki diğer oyunculardan eksiksiz hatta bazılarından bir tık yukarıda bir performans gösteriyor. Her bölümde dengeli biçimde bahsi geçen rolü , izleyicinin gözünde onu başrole oturtuyor.
''Yazının bu kısmı ufak sürpriz bozanlar içerebilir!''
Dizi , dört sıkı arkadaş ve onların hayalperest ortamlarını anlatarak başlıyor. FRP (rol yapma oyunu) oynadıkları sahnede kendi çocukluğunuzdan bir parça bulabilirsiniz.
Ardından oyun bitiyor ve eve gitme vakti geliyor. Ev yolunda grubun en hassas ve ürkek üyesinin başına talihsiz bir olay gelir ve kaybolur.
Grubun kalan üyeleri , hem ağlarım hem giderim edasıyla , biraz korku biraz cesaret eşliğinde arkadaşlarını aramaya çıkarlar. Bu esnada hikayemiz, kaybolan Will'in annesi ve abisine dair ufak ufak bilgileri veriyor. Evi terk eden sorumsuz baba ve ailesine sahip çıkmak için çabalayan anne rolüne , tek başına ayakta durmaya çalışan ama asosyal bir kişiliğe bürünen abi rolü eklenerek, Will'in ailesi hakkında bilgiye sahip oluyoruz.
Diğer yandan grubun adsız lideri ve temiz aile çocuğu olan Mike , ekibi toplayarak Will'in en son görüldüğü yerde arkadaşlarını aramaya başlar. Ufak sahneler ile Mike'ın da annesi, babası ve ablası hakkında fikrimiz oluşuyor.
Mantık evliliği yapmışbir anne-baba ve ergenliğin tam ortasında bir abla modelinin yanında Mike , ailenin en olgun davranışlı kişisi olarak duruyor.
Ve birde kasabanın şerifi Jim Hopper , nam-ı diğer Hop var. Yakın zamanda ailesi parçalanmış , bir türlü düzenini oturtamamış , hayattan zevk almayan fakat kasaba hayatına alışmaya çalışan 'Şerif'. İlerleyen bölümlerde onunda hayatına dair ufak detayları öğreniyor ve içinde kopan fırtınaları dışa vurmasına şahit oluyoruz.
Genç ekibimiz ormanın içerisinde korku cesaretle ilerlerken birden bire esrarengiz 'kız' ile karşılaşıyorlar ve Mike ona bir nev-i sahip çıkıyor. Daha önceki sahnelerde 'kız' karakterini görüyoruz , bir yerlerden birilerinden kaçarken açlığını gidermesi ve başına gelen olay ile belanın büyüklüğünü fark edebiliyoruz.
[next]
''Yazının bu kısmı tümüyle sürpriz bozan içermektedir!''
Sekiz bölümden oluşan ilk sezonu ikiye ayırmamız konu , hikaye akışı , anlatım ve karakterler bakımından doğru olacaktır.
Dizi , ilk 4 bölümü ile izleyeni koltuğa mıhlıyor , merak unsuru en üst seviyede tutuluyor , her şeyin gizemli ve sisli bir ortamda çözülmesini bekliyoruz. Bu esnada kaybolan Will'in ölüm haberi ve annesinin buna inanmaması , onunla iletişime geçtiğini söylemesi diziye ayrı bir tat katıyor.
Telefonun bozulma sahnesi ile anne rolünün tarafını tutup , ''İnanın artık kadına'' moduna geçiyoruz.
Özellikle Will ile bağlantı kurma çabası , evi şenlik yerine çeviren ışıklar ve duvara yazılan harfler ile geriliyoruz, bilinmezliğin verdiği haz ile ''Bakalım neler olacak'' diyoruz. Yanıp sönen ışıklar her daim etkileyici bir taktik olmuştur. Hatta çoğu zaman seslerden daha fazla germeyi başarmıştır izleyeni.
Winona Ryder ilk 4 bölümü sırtlıyor ve izleyeni bağlamayı başarıyor. Saçları , sigara içişi ve konuşması ile size endişeli ve çocuğu için her şeyi yapabilecek bir anne rolünü mükemmel biçimde çiziyor. İlk temas sahnesinde evden kaçması ve geri dönmesi ile bunu oldukça net görebiliyoruz. Fakat son 4 bölümde bir adım geri planda kalıyor karakterimiz.
Artık çoğunluk ,çeşitli olaylar vasıtası ile Will'in ölmediğine ve nam-ı diğer canavarın varlığına inanmaya başlaması ile esrar perdesi biraz olsun aralanıyor ve hikaye akışı, gerilimden kurtarma operasyonuna doğru bir yol alıyor. İlk 4 ve son 4 olarak iki bölüme ayırmamızın temel sebebi ise hikayenin bu farklılığı ve olay akışı ile karakterlerin rolü oluyor.
Son 4 bölümde ise Joyce'un rolünü Hop üstlenerek , cesur kişi pozisyonuna geçiyor. Will'in ağabeyi Jon , ilk 4 bölümde oldukça 'ezik' durumdayken , son 4 bölümde asosyal ama cesur , içinde fırtınalar kopan ama belli etmeyen karakterine bürünüyor.
Ergenliğin ortasında olan Mike'ın ablası Nancy , farklı bir ortamda farklı bir olayın içindeyken birden bire yakın arkadaşının kaybolması ile kendini hikayenin ortasında buluyor. Başlarda ona biraz gıcık gitmemiz anlatıcı tarafından kasıtlı olarak yapılıyor ki onun bulunduğu ortam ve kişilerin olaya dahil olması farklı bir sekans sunuyor. Özellikle sevgilisi ile olan ilişkisi , anti-sempatik arkadaşları , olay örgüsüne farklı bir kapıdan dahil olmasına neden oluyor. İzlerken klasik gibi gelen sahneler ise daha sonrasında anlam buluyor.
Mike ve Onbir , genç ekibin içinde farklı bir yerde olmayı başarıyorlar. Onbir ; 'esrarengiz kız' karakterimizin adı. Kısaca El diyorlar. (Eleven'ın kısaltması)
El'in dozunda olan doğaüstü güçleri hikaye akışını bozmadan ilerlemesini sağlıyor. Özellikle gücünü kullandıktan sonra yorgun düşmesi ile sonsuz güçlere sahip mutant düşüncesini yıkıp , daha naif ve kırılgan bir rol biçiyor kendisine.
El'in pek konuşmaması , izleyende 'Hadi söylesene' etkisi yaratırken hikayenin akışında önemli yer tutuyor. Onun ürkekliği ve yaşadığı korkunç deneyimleri hatırladığı her sahne ile ona biraz daha bağlanıyoruz. Gücünü kullandığında burnundan gelen kan ile zorlandığını , bir ileri seviyede kulağından kan gelmesi ile gücünün tükendiğine şahit oluyoruz. Bu, bizi karaktere yaklaştırırken onun da bizden biri olduğunu hatırlatıyor. (Ayrıca çenesi düşük bir El'i hayal etmesi bile yapımın sağlamlığını bozmaya yeterli.)
Yer yer buna ne gerek vardı , bu nasıl oldu dediğimiz sahneler oluyor ama olay akışında pek umursamıyoruz. Hop'un kolayca binaya girmesi , karantina bölgesine koruma elbisesi olmadan girmesi ve etkilenmemesi gibi ufak detaylar sayılabilir.
Bazı karakterlere pek önem verilmediği düşünülebilir. Örneğin Nancy'nin arkadaşı ve ailesine pek yer verilmiyor. Will ve Mike dışında performansları göz dolduran diğer ekip üyelerini aileleri ile ufak sahne geçişlerinde görebiliyoruz fakat yer verilmiyor.Ve ''kötü adamın'' gidişi çok ani oluyor. Bu kısım 'kadı kızında kusur aramaya' girdiği için pek üstünde durmak istemiyorum. Sonuçta Stranger Things yapımı , Netflix'in ilk sezonu sekiz bölümlük bir dizisi.
Sekiz bölümden oluşan ilk sezonu ikiye ayırmamız konu , hikaye akışı , anlatım ve karakterler bakımından doğru olacaktır.
Dizi , ilk 4 bölümü ile izleyeni koltuğa mıhlıyor , merak unsuru en üst seviyede tutuluyor , her şeyin gizemli ve sisli bir ortamda çözülmesini bekliyoruz. Bu esnada kaybolan Will'in ölüm haberi ve annesinin buna inanmaması , onunla iletişime geçtiğini söylemesi diziye ayrı bir tat katıyor.
Telefonun bozulma sahnesi ile anne rolünün tarafını tutup , ''İnanın artık kadına'' moduna geçiyoruz.
Özellikle Will ile bağlantı kurma çabası , evi şenlik yerine çeviren ışıklar ve duvara yazılan harfler ile geriliyoruz, bilinmezliğin verdiği haz ile ''Bakalım neler olacak'' diyoruz. Yanıp sönen ışıklar her daim etkileyici bir taktik olmuştur. Hatta çoğu zaman seslerden daha fazla germeyi başarmıştır izleyeni.
Winona Ryder ilk 4 bölümü sırtlıyor ve izleyeni bağlamayı başarıyor. Saçları , sigara içişi ve konuşması ile size endişeli ve çocuğu için her şeyi yapabilecek bir anne rolünü mükemmel biçimde çiziyor. İlk temas sahnesinde evden kaçması ve geri dönmesi ile bunu oldukça net görebiliyoruz. Fakat son 4 bölümde bir adım geri planda kalıyor karakterimiz.
Artık çoğunluk ,çeşitli olaylar vasıtası ile Will'in ölmediğine ve nam-ı diğer canavarın varlığına inanmaya başlaması ile esrar perdesi biraz olsun aralanıyor ve hikaye akışı, gerilimden kurtarma operasyonuna doğru bir yol alıyor. İlk 4 ve son 4 olarak iki bölüme ayırmamızın temel sebebi ise hikayenin bu farklılığı ve olay akışı ile karakterlerin rolü oluyor.
Son 4 bölümde ise Joyce'un rolünü Hop üstlenerek , cesur kişi pozisyonuna geçiyor. Will'in ağabeyi Jon , ilk 4 bölümde oldukça 'ezik' durumdayken , son 4 bölümde asosyal ama cesur , içinde fırtınalar kopan ama belli etmeyen karakterine bürünüyor.
Ergenliğin ortasında olan Mike'ın ablası Nancy , farklı bir ortamda farklı bir olayın içindeyken birden bire yakın arkadaşının kaybolması ile kendini hikayenin ortasında buluyor. Başlarda ona biraz gıcık gitmemiz anlatıcı tarafından kasıtlı olarak yapılıyor ki onun bulunduğu ortam ve kişilerin olaya dahil olması farklı bir sekans sunuyor. Özellikle sevgilisi ile olan ilişkisi , anti-sempatik arkadaşları , olay örgüsüne farklı bir kapıdan dahil olmasına neden oluyor. İzlerken klasik gibi gelen sahneler ise daha sonrasında anlam buluyor.
Mike ve Onbir , genç ekibin içinde farklı bir yerde olmayı başarıyorlar. Onbir ; 'esrarengiz kız' karakterimizin adı. Kısaca El diyorlar. (Eleven'ın kısaltması)
El'in dozunda olan doğaüstü güçleri hikaye akışını bozmadan ilerlemesini sağlıyor. Özellikle gücünü kullandıktan sonra yorgun düşmesi ile sonsuz güçlere sahip mutant düşüncesini yıkıp , daha naif ve kırılgan bir rol biçiyor kendisine.
El'in pek konuşmaması , izleyende 'Hadi söylesene' etkisi yaratırken hikayenin akışında önemli yer tutuyor. Onun ürkekliği ve yaşadığı korkunç deneyimleri hatırladığı her sahne ile ona biraz daha bağlanıyoruz. Gücünü kullandığında burnundan gelen kan ile zorlandığını , bir ileri seviyede kulağından kan gelmesi ile gücünün tükendiğine şahit oluyoruz. Bu, bizi karaktere yaklaştırırken onun da bizden biri olduğunu hatırlatıyor. (Ayrıca çenesi düşük bir El'i hayal etmesi bile yapımın sağlamlığını bozmaya yeterli.)
Yer yer buna ne gerek vardı , bu nasıl oldu dediğimiz sahneler oluyor ama olay akışında pek umursamıyoruz. Hop'un kolayca binaya girmesi , karantina bölgesine koruma elbisesi olmadan girmesi ve etkilenmemesi gibi ufak detaylar sayılabilir.
Bazı karakterlere pek önem verilmediği düşünülebilir. Örneğin Nancy'nin arkadaşı ve ailesine pek yer verilmiyor. Will ve Mike dışında performansları göz dolduran diğer ekip üyelerini aileleri ile ufak sahne geçişlerinde görebiliyoruz fakat yer verilmiyor.Ve ''kötü adamın'' gidişi çok ani oluyor. Bu kısım 'kadı kızında kusur aramaya' girdiği için pek üstünde durmak istemiyorum. Sonuçta Stranger Things yapımı , Netflix'in ilk sezonu sekiz bölümlük bir dizisi.
Dizi sezon finalinde bir kaç sahnesi ile 'devam edecek' mesajı vermişti. Son haberlere göre ikinci sezon onayını çoktan kaptı bile.
Nasıl bir hikaye ile geri dönüş yapacaklarını merakla bekliyoruz.
Özetle , Stranger Things yapımı 2016'ya damgasını vurmuş , konu ve oyunculuk bakımından ortalamanın üzerinde notlarıyla bu başarısını sonuna kadar hak etmiş bir yapım.
sinedosya
İlk bölüm tanıtım videosu;
Yorumlar